http://www.jlorozco.com Blog es-ES control@lugonet.com Sun, 11 May 2008 09:00:00 GMT http://www.jlorozco.com/index.asp?id=343 11/05/2008.- Sen lugar a dúbidas hai moitos temas de actualidade que poderían ser obxecto de reflexión dentro deste “caixón de xastre” que é o blog. Algún deles con incidencia na nosa cidade como é o caso das protestas dos veciños do Barrio de A Ponte, que mostran a súa desconformidade coa previsible entrega de varias vivendas sociais a persoas da mesma etnia co que consideran que pode constituírse un “gueto” con consecuencias sociais negativas. Espero que no transcorrer das próximas semanas se poda chegar a unha solución partindo de dous principios políticos que me parecen importantes: a Constitución Española (Art. 47) di que “todos os españois teñen dereito a desfrutar de unha vivenda digna e axeitada” e di tamén (Art. 14) que “os españois son iguais ante a lei sen que poida prevalecer discriminación algunha por razón de nacemento, raza, sexo, relixión, opinión ou calquera outra condición ou circunstancia persoal ou social”. Pero quero referirme a outro tema que no seu día deixei porque estaban demasiado próximas as eleccións xerais e que agora parece que volve e sobre o que vou poñer unas verbas de Peces Barba, coas que estou totalmente de acordo. É dicir tomo como miñas as reflexións que fai dito Profesor sobre o tema da laicidade e a separación da Igrexa e o Estado, tema do que se volve a falar a raíz de unha comparecencia no Parlamento da Sra. Vicepresidenta do Goberno. Di Peces Barba: “El laicismo, que no es otra cosa que la consecuencia del pluralismo y de la separación entre la Iglesia y el Estado reflejados en las Instituciones, no conlleva que la democracia sea contraria al hecho religioso ni a los estamentos eclesiásticos, aunque frente al clericalismo monopolista haya existido un laicismo agresivo enemigo del fenómeno religioso, sobre todo a partir del siglo XIX. La laicidad, la concepción laica del Estado, es inseparable de la democracia y supone reconocer la autonomía de la política y de la ética pública frente a las pretensiones de la Iglesia de legitimar el poder político vinculándolo con su peculiar concepción de la verdad. En el ámbito católico es un reflejo del agustinismo político, que no acepta que exista una luz propia y autónoma del mundo profano y que sostiene que toda la luz proviene de Cristo a través de su Iglesia, no sólo en su ámbito propio, sino también en el de la sociedad política”.(1). Peces Barba foi un dos pais da Constitución de 1978 e creo que reflicte moi ben o espírito da mesma neste parágrafo que transcribo. Penso que sería importante partir do mesmo para atopar os vieiros de convivencia e respecto propios de unha sociedade avanzada e democrática como a española. PECES BARBA, G.: La España Civil, Ed. Círculo de Lectores, Barcelona 2005, páx.64. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=342 04/05/2008.- Nestes días estase a falar, e moito, do Decreto do Hábitat, que hai pouco entrou en vigor. Tanto se ten falado que mesmo se ten dito que hai Alcaldes que nos opoñemos ao mesmo. Hai un xeito de debater tan antigo como o ser humano: partir de premisas falsas para deducir a conclusión que a min me conveña, sobre todo se serve para a defensa numantina do interese partidista. Para que vexan cal é o noso pensar, resumo unha proposición que o Grupo Municipal Socialista presentou no Concello de Lugo para que sexa debatida no pleno do próximo luns. As NORMAS DO HÁBITAT GALEGO, que derogan as establecidas polo Decreto 311/92, do 12 de novembro, formúlanse dende a perspectiva de mellorar as condicións de habitabilidade das vivendas e do seu ámbito inmediato, tanto se son espazos públicos como privados. Este loable obxectivo da mellora global das condicións de deseño, calidade e funcionalidade das vivendas, en canto supoña a mellora das condicións de vida dos cidadáns, considerámolo altamente positivo. Nembargante este obxectivo compartido queda diluído por dúas razóns, unha principal, a súa colisión coa autonomía local e outra, procedimental, que foi a que propiciou a invasión competencia1 como consecuencia da falla do diálogo preciso coa Administración Local, representada polo seu lexítimo interlocutor, que é a FEGAMP. A FEGAMP xa presentara alegacións (maio de 2007) advertindo taxativamente que “determinadas disposicións” do entonces borrador de Decreto “poden atacar á Autonomía Municipal” así como “nalgúns preceptos oponse ao disposto no apartado I.b) do Pacto Local por canto se impoñen procedementos e cargas sen compensación económica” Dese modo estímase que o Decreto incorre en infraccións do principio de xerarquía normativa por canto contradí outras normas de carácter superior e de infraccións en materia do principio de competencia, na medida en que no respecta o ámbito competencia1 alleo por canto a súa intervención en determinadas materias está moito mais preto da ordenación urbanística que ao establecemento de estándares de habitabilidade, chocando coas competencias propias dos concellos en materia de planeamento (que inclúe a formulación do Plan Xeral e mesmo de certos plans de desenvolvemento) e a través dos procedementos previstos na normativa urbanística. Que facer? l. Sen prexuízo das melloras que o Decreto das Normas do hábitat Galego pretende introducir a prol dunha maior calidade da vivenda en Galicia, se abra un período de diálogo cos Concellos, representados pola FEGAMP. 2. Neste proceso de diálogo, se creen os instrumentos necesarios para modificar determinados aspectos do Decreto, que inciden na Autonomía Municipal e nas competencias Locais, que con garantías de cumprimento, fixera posible a retirada do recurso presentado. Onde está a oposición dos Alcaldes a mellora das vivendas en Galicia?. Onde está a defensa dos apartamentos galiñeiro, o mercado libre e especulativo?Está conculcada ou non a autonomía municipal? Se non hai resposta dirano os Tribunais. A colaboración está ofrecida desde Maio de 2007 pola FEGAMP e por escrito, desde novembro, polos Alcaldes das grandes cidades de Galicia, agás Pontevedra. P.D.: Quero manifestar o meu pesar polo pasamento de quen foi Presidente do Goberno D. Leopoldo Calvo Sotelo. É unha das persoas que colaboraron, desde a súa perspectiva, para que se chegara a unha convivencia democrática despois da dictadura. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=341 27/04/2008.- Celebro, ao igual que outros moitos lucenses, o anuncio que saíu o pasado venres no Diario Oficial de Galicia no que se materializaba o concurso de ideas para a construción do novo auditorio de Lugo, na parcela que se cedeu na Acea de Olga, máis concretamente na Avda. de Magoi. Non teño que dicir, porque sería repetirme, que o lugar que a min me gustaba era o do cuartel de San Fernando. Non só me gustaba o lugar era que me gustaba o proxecto e ademais era unha dotación importante para o centro. Pasou o que pasou, había un plan “B” e xa comezou a longa tarefa de iniciar outra vez todo o procedemento administrativo. Farase. Que non lles quede a menor dúbida. Tamén teremos no antigo cuartel de San Fernando, o centro da Romanización. Comezamos o procedemento para traspasalo á Consellería de Cultura que rematará nun convenio entre ámbalas dúas administracións. Desexo, e parece ser segundo afirmou o Sr. Director Xeral de Patrimonio que esa é a súa vontade, que se faga pronto o proxecto e se materialice a obra. Cantas máis dotacións se fagan no centro da cidade, máis posibilidades teremos de conservar e poñer en valor o Centro Histórico, perla de todos os lucenses independentemente onde vivamos. Acércase o día 26 de maio, día no que se van abrir as plicas das distintas empresas que van optar á construción do museo interactivo da historia de Lugo (MIHL), que se situará na parcela da vella FRIGSA que antes estaba ocupada pola planta de pensos. Aquí xa fixemos o concurso de ideas que gañou o equipo de Arquitectura Nieto-Sobejano, equipo con obras en cidades importantes de España e Europa. Quedará facer os informes técnicos respectivos e logo tomar o acordo de adxudicar a obra á empresa gañadora. Desexo que no último trimestre deste ano comecen as obras. Esas dotacións vanse ver incrementadas na medida que concedan a Lugo o Plan Urban, cousa que está a piques de fallarse. Temos un bo proxecto, avaliado positivamente por diversas Institucións, fundamentalmente polo Consello Económico e Social, e que vai proporcionar medios económicos para rehabilitar o antigo cárcere e tamén facer máis sostible o desenvolvemento cultural, social e económico do centro e a súa zona de influencia. Ir da man coa Deputación Provincial, demostra cantas cousas cambiaron, para ben, na cidade. Non me dirán vostedes que non é bonito xestionar os asuntos públicos de unha cidade, mellor dito, da cidade na que un vive e desenvolve a súa vida con moitas e moitas persoas que tamén, día a día, fan que Lugo medre e se modernice. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=340 20/04/2008.- Para gobernar nun país democrático, ou nun determinado territorio do mesmo, o primeiro que se necesita é a lexitimidade dos votos dos cidadáns. Son os cidadáns, na igualdade que ofrece a democracia, os que poñen ou quitan gobernantes. Aínda así a democracia non é un “status” e por iso é necesario perfeccionala co fin de que cada vez se opere máis baixo a cobertura da liberdade; tampouco o gañar unhas eleccións da dereito a todo. Gobernar é, entre outras cousas, resolver os problemas que teñen os cidadáns, unha vez que se produce unha conciencia social dos mesmos, porque para gobernar ben hai que dar resposta as inquedanzas dos veciños. É posible, e seguramente necesario, que o político vaia por diante dos acontecementos; pero pobre gobernante que faga cousas e cando mire para atrás, non atope a ninguén. É imprescindible esa certa complicidade entre os electores e os elixidos para que se comprenda e se acepte o que se fai por parte de quen goberna. Ben é verdade que iso que se fai ten que responder ó programa co que se concorre as eleccións. Para gobernar é tamén necesario partir e defender os principios nos que se cre. A Política non pode ser “o silencio dos cordeiros”. Creo que hai múltiples exemplos de persoas ao longo da historia que así o demostraron. Por citar exemplos afastados dos nosos días máis inmediatos citaría a dúas persoas que forman parte do meu ideal como ser humano: Gandi e Martin Luther King. Eles, como ninguén, souberon defender no que crían, mediante a palabra e a acción non violenta. Tamén así resolveron problemas. En Galicia, o pouco de entrar o Goberno actual, asinouse por parte do Sr. Presidente do Goberno e o Sr. Presidente da FEGAMP o chamado Pacto Local, unha vella aspiración dos Concellos de Galicia. Dábanse os primeiros pasos para devolver ós Concellos non só medios económicos senón tamén a posibilidade de desenvolver competencias que son propias deles. Entre elas está a xestión directa das Escolas Infantís. Froito do diálogo asinouse o pacto. Froito do diálogo ten que ser o darlles competencias ou poñerlles novas obrigacións. Ademais do papel que lle corresponde ao Parlamento, os Concellos, mediante a FEGAMP, participamos na elaboración do anteproxecto de Lei de Vivenda. Porque nuns temas somos interlocutores e noutros non se nos recibe a pesar de telo solicitado en tempo e forma?. Non serei eu quen se opoña a que se mellore a vivenda en Galicia nin que en Lugo haxa máis Escolas Infantís. O contrario, levo tempo traballando por mellorar ambos aspectos. Se para min quero o mellor, por forza teño que querelo para os meus veciños. Pero os Concellos non estamos de adorno e ademais podemos aportar unha longa experiencia que seguro redundará nunha mellor e máis axeitada aplicación, por exemplo, do Decreto de habitabilidade. Estamos para defender o que a Constitución nos recoñece: o dereito de gobernar e o deber de defender a Autonomía do Goberno Municipal, o máis próximo ós problemas e necesidades dos cidadáns.. Por riba de todo os intereses dos veciños. Por iso faremos as Escolas Infantís de A Piringalla, o Ceao e poñeremos en servizo a de As Fontiñas. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=339 13/04/2008.- Nesta última semana, como en outras moitas do ano, aconteceron unha serie de feitos positivos cuxos protagonistas son persoas ou entidades que lle dan vida á cidade e que explican a riqueza social da mesma. Os axentes importantes son as persoas porque coa súa acción provocan eses feitos. Por iso quero darlles o agradecemento que se merecen e quero felicitalos, porque como ninguén, axudan e contribúen a facer Lugo. Como dicía sucede en moitas ocasións, en moi distintos campos, pero hoxe quero neles felicitar a todos os que fan que Lugo progrese. O primeiro feito que quero salientar é a avaliación positiva da Facultade de Veterinaria por parte do equipo europeo de expertos que fixo dita avaliación. Traducido a unha linguaxe máis entendible: a Facultade de Veterinaria da Universidade de Santiago, Campus de Lugo, pode seguir impartindo a titulación europea. Case nada. Imaxínense o esforzo intelectual e económico de toda a comunidade Universitaria, día a día, para seguir mantendo ese galardón que só teñen as facultades de Murcia. Madrid e Barcelona. A ledicia da Sra. Decana e de todo o seu equipo é a de todos nos. O segundo feito é que o Doutor D. Francisco Vázquez Fernández, xinecólogo lucense aínda que nado en Ourense, tomou posesión como membro de número da Real Academia de Medicina e Cirurxía de Galicia, fundada no ano 1831 por Fernando VII, e para a que foi elixido por unanimidade polos membros da mesma. É o primeiro médico galego que toma posesión como representante da cota provincial a que teñen dereito as provincias (dous por cada unha delas), despois de unha recente reforma dos estatutos. O terceiro é o premio que acaba de recibir a librería lucense TRAMA. Nun tempo que a lectura parece que está a pasar por malos momentos de actividade dada a competencia que lle están a facer os videoxogos, internet e outros medios mecánicos de entretemento, reconforta o espírito ver que unha librería lucense é destacada no conxunto de Galicia; non son poucos os esforzos que a familia Coira fai por manter ese espírito. A cuarta é a licitación de Avenida de Madrid por parte do Ministerio de Fomento. É a última dos dous convenios das antigas travesías propiedade do Estado, asinados polo Concello nos anos 1997 e 2004. Una vez que remate o desdobramento de Nadela-Tolda, vai quedar unha entrada á cidade digna que favorecerá non só a estética, senón tamén á seguridade e unha mellor organización do tráfico. A quinta é o comezo da Semana de Música Cidade de Lugo ( XXXVI Semana de Música do Corpus), con un concerto da Real Filharmonía de Galicia, que interpretou con éxito a “Pasión segundo San Xoan” de J.S.Bach. É de salientar a crítica positiva interna da semana e tamén o feito de que se destaque nos espazos culturais de ámbito nacional de emisoras, como por exemplo se fixo o sábado na Cadena Ser. Seguro que aínda hai máis noticias positivas. O traballo diario ben feito por todos aqueles que teñen algunha misión que realizar, grande ou pequena, é a mellor noticia e a máis positiva. Entre todos, saibámolo ou non, facemos Lugo. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=338 06/04/2008.- Se a outra semana estaba a piques de irme para Santo Domingo, ó I Foro de Cidades de Europa, de América Latina e o Caribe, hoxe, recén chegado, teño que facer un primeiro balance do mesmo. Participaron corenta países dese entorno e máis de cento cincuenta cidades, con arredor de catrocentas persoas. Houbo observadores da Oficina das Nacións Unidas contra a Droga e o Delito, da UE, do Observatorio Europeo das Drogas e as Toxicomanías, da Rede Iberoamericana de Organizacións non Gubernamentais que traballan en Drogodependencia, da Asociación Psiquiátrica de América Latina e un longo etc. Quero resaltar en primeiro lugar non só a excelente organización feita polo país anfitrión, senón tamén a axenda de traballo preparada pola CICAD. Fronte ós que pensan e manifestan, axudados por corifeos que están de volta de todo por non ter ido a ningún sitio, que a República Dominicana é só un lugar de turismo e “tipismo demodé”, - visión tópica dun analfabeto -demostraron ser uns moi bos profesionais, con moita clase e preparación. O agradecemento máis profundo da delegación de Lugo. Foron catro días de intenso traballo nos que só quedaron unhas horas para o coñecemento de unha cidade, cuxa parte colonial ten a Declaración de Patrimonio da Humanidade. Os que só van Punta Cana a poñerse debaixo dun cocotero, non critico esa opción, non se paran a coñecer o máis importante da República Dominicana. Como dicía o temario xeral e as diversas ponencias e relatorios foron de unha moi alta calidade. Poderémolo comprobar moi pronto porque estarán “colgadas” na páxina Web da CICAD. Podo falar así porque non tiven protagonismo algún nese apartado. Si o tiveron os membros da delegación lucense que nos seus respectivos campos – o Sr. Fiscal D. José Luis Conde Salgado, o Sr. Maxistrado D. José Antonio Varela Agrelo, o doctor D. Carlos Quintas e o Sr. Director da Prisión de Monterroso D. Víctor Fraga- baixo a coordenación da traballadora do Concello Dª Lidia Platas, tiveron brillantes intervencións, que suscitaron o interese dos asistentes. Teremos máis tempo para falar dos programas de actuación conxunta entre cidades de Europa, América Latina e o Caribe que se deseñaron nesas xornadas, que necesitan dun traballo, como se dixo nas mesmas, de “carpintería” co fin de acomodalos ás necesidades reais e máis urxentes no tema do tratamento dos drogodependentes. Si que se mostrou unha clara vontade de traballar conxuntamente e de intercambiar experiencias e accións para vencer esta terrible lacra que invade a toda a poboación. Por último quixera destacar que foi aceptada a candidatura da cidade de Lugo, para ser no ano 2010 a anfitriona do II Foro. Nese sentido quero agradecer o apoio unánime do conxunto das cidades españolas e a aprobación por asentimento dos integrantes do Foro e do Comité Executivo, unha vez que se descartou a candidatura de Coimbra. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=337 30/03/2008.- A piques de coller o avión para asistir en Santo Domingo á reunión da Comisión Executiva do I Foro Internacional da Alianza de cidades en tratamento de drogas, organizado pola CICAD (Axencia de loita contra a droga da Organización de Estados Americanos) e a Unión Europea, penso que no está mal facer unha reflexión sobre as drogas. Teño que dicir que para min como Alcalde é un orgullo e unha responsabilidade participar dese Comité Executivo, do que tamén forman parte os Alcaldes de Göteborg (Suecia), Edimburgo (Gran Bretaña), Asunción (Paraguay) e Santo Domingo (República Dominicana). A cidade de Lugo foi seleccionada a petición expresa dos responsables do Plan Nacional de Drogas, que así valoraron o traballo realizado polos servizos municipais de prevención de drogodependencias. Van ser unhas xornadas de moito traballo sobre temas nos que queremos compartir experiencias. Por iso ademais do compoñente político, van estar un grupo de expertos do mundo xudicial, da saúde e de prisións que debaterán e dialogarán sobre asuntos tan importantes como os tratamentos das persoas que sofren algún tipo de dependencia. Vai ser o tratamento o motor principal destas xornadas que se van desenvolver desde o día 1 ata o día 5 de abril. Queremos que o próximo Foro, que será no ano 2010, se celebre en Lugo e por iso se cursou unha petición aprobada por unanimidade no Pleno do mes de Marzo. Nun mundo globalizado o consumo indebido de drogas está tamén globalizado e por iso son necesarias políticas comúns entre os distintos países co fin de previr e tratar as persoas que sofren esta lacra. Non é fácil porque o mundo da droga ten uns tentáculos que se estenden por moitos e variados camiños, entre os que está a corrupción. Aínda así é importante a loita da sociedade, liderada polos Estados, co fin de erradicar esa praga que causa tantos estragos sociais e persoais. Penso que o importante é a prevención, para o que é indispensable a colaboración familiar, o ámbito educativo e as administracións. Creo que os recursos que se invisten en prevención son moi rendibles. Aínda así non hai que abandonar a súa sorte aos que teñen algunha dependencia; por iso está ben compartir experiencias sobre distintos tratamentos co fin de solucionar eses problemas, ou cando menos, mitigalos. Aquí é onde nacen as maiores dificultades. Pero hai experiencias que animan á esperanza. O drogodependente é un enfermo e como tal ten que ser tratado. A delincuencia que en algunhas ocasións sigue a inxesta de drogas non é máis que unha consecuencia dese consumo incontrolado. Por iso o tratamento ten que ser médico-social e non só represor. É verdade que eliminamos da nosa vista o enfermo, pero nin o reinseriremos na sociedade nin lle daremos solución o problema. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=336 23/03/2008.- Nestas vacacións relín algúns “Pensamentos” do filósofo francés Blas Pascal (1623-1662). Fíxense vostedes onde fun parar, pero é que mente humana é así de rara. Teño unha edición da Editorial Aguilar do ano 1966, por certo cun prólogo do que foi Profesor de Filosofía do Instituto “Virxe dos Ollos Grandes”, D. Manuel Fuentes Benot, falecido hai uns anos en Oviedo. É Pascal un pensador controvertido nos seus escritos e na súa vida. Dáme que non está moi de moda porque non estamos nunha época de un pensar sosegado no que importen os problemas máis importantes que ten formulados o ser humano desde que empezou a pensar. Pode ser que o que non estea na actualidade sexa eu. Di Pascal no seu pensamento 217: “La única cosa que nos consuela de nuestras miserias es la diversión, y sin embargo, es la mayor de nuestras miserias Porque es ésa la que nos impide principalmente pensar en nosotros, y que hace perder insensiblemente. Sin ésa estaríamos en el tedio, y este tedio nos impulsaría a buscar un medio más sólido de salir de él. Pero la diversión nos entretiene y nos hace llegar insensiblemente a la muerte”. Hai un certo pesimismo no pensamento expresado por Pascal, que habería que entender no seu contexto filosófico no que non quero entrar, pero si dicir que Pascal busca o ser humano na súa verdadeira realidade nunha época na que o saber matemático pretende ser a explicación de todo. Aínda entendendo isto temos que afirmar que a diversión forma parte consubstancial do ser humano de tal forma que é un factor de socialización imprescindible. “Carpe diem” dicían os renacentistas. Pero, que entendemos por diversión?Creo que aí está o problema. Como sempre as definicións son cruciais para saber do que estamos a falar. Se por diversión entendemos facer o posible para que toda preocupación allea o meu benestar non se acerque a min ou que se aparte do meu entorno, podemos coincidir co autor. É verdade que en algunhas ocasións o ser humano prefire a comodidade, o individualismo, o ruído constante que afaste dos problemas, que encaralos, empezando polo principal problema que un mesmo, o modo de existir de un mesmo. O ser humano ten capacidade de abondo para pensar en si mesmo e por si mesmo; para pensar no seu entorno e ser capaz de transcender ese entorno, o que chamamos ser solidario, sen perder por iso a súa capacidade de diversión, de saber rirse incluso de si mesmo. Pero non está mal reflexionar de vez en cando si esa diversión é máis que unha mera necesidade humana ou un escape que só enchemos con máis e máis diversión, porque non queremos enfrontarnos coa realidade tal como é na que temos que desenvolver a nosa propia vida. Esa realidade é teimuda e máis vale enfrontarse a ela que desviar a atención.