http://www.jlorozco.com Blog es-ES control@lugonet.com Sun, 07 Mar 2010 09:00:00 GMT http://www.jlorozco.com/index.asp?id=430 07/03/2010.- Din os entendidos que as infraestructuras son a “conditio sine qua non” de todo desenvolvemento. Debe ser así porque na medida que melloran e existen aquelas, hai máis posibilidades de instalación de empresas, de posibilidades para os emprendedores e, en definitiva, de creación de emprego, que é o realmente importante. Non esquezamos a necesidade de recursos humanos preparados e de outras condicións que vou obviar neste pequeno comentario. Non é menos certo que estamos a vivir un momento de incertidume económica que trae “de cabeza” a todos aqueles que nos preocupamos e ocupamos do noso entorno social, por devoción ou por obrigación. As cifras do paro, o número de empresas que pechan, ou a mesma falta de confianza dos consumidores son datos negativos que temos a necesidade de resolver. Pero aí é onde está a nosa esperanza. O Sr. Ministro de Fomento puxo en marcha o sábado un novo treito da autovía Lugo-Santiago, co que o 70% da mesma está en obras. Esta autovía é importante non só porque nos une coa capital de Galicia, senón tamén porque cohesiona o interior da Provincia e á Galicia interior e nos pon máis preto da fronteira, se é que existe a fronteira, portuguesa. Creo na euro-rexión Galicia-Norte de Portugal, pero deso xa falaremos noutra ocasión. E tamén o venres se puxo en marcha no Concello de Lugo a folla de ruta para a nova estación intermodal, con un acordo de tres administracións. É moi importante o acordo porque significa que o Tren de Alta Velocidade chegará a Lugo no prazo previsto e para iso temos que ter preparada esa estación na que coincidan os trens e os autobuses. Polo tanto dentro da incertidume temos suficientes datos para a esperanza e para crer no noso futuro. Non podemos caer no triunfalismo fácil pero tampouco na desilusión ou no que é peor, na resignación. Vivimos en Lugo uns momentos de traballo en común, de poñer o importante por riba do urxente, do acordo institucional, público e privado, que nos faga crer en nós e nas nosas posibilidades. Eu creo nelas e por elas traballo. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=429 28/02/2010.- A finais do mes de decembro do ano pasado, cos votos do PP e do BNG aprobouse no Parlamento Galego a nova Lei de Caixas, que substitúe a que se fixo no ano 1996. En tanta canta manifestación pública que fixen sobre a mesma, nunca falei nin do articulado nin da oportunidade da Lei. Nin teño opinión fundamentada nin son un experto. O Parlamento xogou o seu papel. Si que teño manifestado que a Lei ía con moita presa. Se había vontade de modificar a existente, o Goberno Galego tivo tempo dabondo para presentar un texto alternativo para que fose estudiado e debatido nos tempos que marca o Regulamento do Parlamento dun xeito ordinario. O tempo axuda a sosegar os ánimos, que os expertos pensen sobra as cousas importantes, que os grupos Parlamentarios poidan chegar a acordos sen estar motivados polas présas e que, en definitiva, as leis poidan permanecer non sempre, pero si un tempo prudencial. Non se fixo así e por iso, como alguén dixo no mesmo Parlamento Galego no seu día, “pasou o que pasou”. E que pasou?. Que o Tribunal Constitucional admitiu a trámite un recurso presentado polo Goberno de España no que se formula a posible ilegalidade de dez artigos (refírome á legalidade que marca a Lei Orgánica sobre as Caixas). E nesas andamos. Con bo criterio comezou unha negociación entre o Goberno de España e o Goberno de Galicia (sucedeu tamén e houbo acordo coa comunidade de Madrid) co fin de garantir a constitucionalidade da Lei Galega. Paréceme o correcto despois de que “pasara o que pasou”. Hai que sentarse e dialogar, cambiar o que haxa que cambiar, froito sen dúbida da présa, e presentar no Parlamento Galego os cambios para que sexan refrendados polo maior número de grupos políticos e Deputados/as. Así de sinxela é a cousa. Que hai que negociar?. Confío naqueles que están sentados na mesa correspondente. Uns para ver que teñen que reformar artigos que foron admitidos a trámite pola súa posible anticonstitucionalidade e outros para saber que nunha negociación política hai expresións, verbas, comas e puntos que poden substituír auténticos tratados de Dereito Civil e Administrativo. O que non vale e botarlle a culpa o Goberno de Madrid ou dicir un día“...que se copie a Lei de Andalucía” e outro dicir xusto o contrario. Os cidadáns podemos non saber de Leis pero non somos parvos. Hai moitos que queremos acordos e non imposicións, por moitos votos que se teñan. Hai moitos que queremos unha boa Lei que posibilite, sen imposicións, unha fusión das Caixas de Aforros Galegas, - xa nos dixo unha auditoría que era posible e economicamente sostible -, e que tamén elas poidan participar dos beneficios que a tal fin pon o Banco de España. Outras cousas son froito de nubes de verán, que como se sabe son pasaxeiras. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=428 21/02/2010.- Dicía un amigo meu que estamos pasando un tempo no que todo se espera da Administración ou mellor das Administracións. Falaba de que na súa aldea, nunha Parroquia dun Concello da Provincia de Lugo, se producira unha pequena focha nun estupendo traballo de cementación que fixera o Concello. Unha mañá, esperou a un veciño e comentoulle que tiñan que reparar aquela pequena focha. Recibiu como resposta “non te preocupes, que iso ten que facelo o Concello”. Pasaron meses e logo anos, concretamente tres, - a focha pasou a fochanca – e vendo que o Concello non amañaba o deterioro, aquel que todo o esperaba da Administración pediulle o seu amigo que lle axudara para facer entre os dous a reparación. Fixérona no pasado Nadal. É verdade que as Administracións teñen obrigas e que teñen que cumprilas. Non vou ser eu quen neste momento faga unha detallada recensión das que lle corresponden o Concello dun xeito inescusable nin tan sequera vou dicir cal dos dous amigos tiña a razón. Si defendo o principio xeral de que o esperamos todo ou case todo das Administracións. Hai cousas nas que seguro que todos estamos de acordo. Son os chamados piares básicos das sociedades do benestar. As Administracións teñen que procurar, e dentro de parámetros de mellora constante da calidade, a Educación, a Sanidade, as Pensións e as necesidades da Dependencia. Baixando de nivel administrativo ten que garantir benestar social, recollida de lixo, limpeza, auga, saneamento, ornato, posibilidade de deporte, educación complementaria, boas rúas e pistas, alumeado público, transporte público, cultura, etc. etc.. Sen facer tampouco unha detallada recensión estaremos de acordo que por aí e por máis cousas que deixo para os lectores van os tiros. Acabo de chegar de viaxe da capital dun país que din que é nestes momentos, a pesar da incerteza económica, o país punteiro no desenvolvemento. Pois ben, un día antes da chegada recibiu unha tormenta de neve como non se recordaba en cen anos. Paralizouse a cidade porque era imposible andar ou circular por ela. Pero os días seguintes, coincidindo con unha fin de semana longa, os veciños, con pico e pala, limpaban as beirarrúas ou os aparcadoiros en superficie nos que estaban os seus autos; a administración recollía con grandes camións e palas a neve das rúas e de aqueles camiños, por exemplo nos xardíns, que serían transitados por veciños. Bó exemplo de cooperación pública-privada!. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=427 14/02/2010.- En moitas ocasións escoitamos que vivimos nunha sociedade frustrante. Non vou negar que algunhas veces, existen situacións alleas a nós que nos impiden lograr aquelas metas ou aqueles obxectivos que temos merecido e que por esas circunstancias non acadamos. Pero outras vivimos nun continuo engano. Somos nós os que pensamos que a sociedade ou o outro nos “debe” algo que cremos que merecemos e iso lévanos irremediablemente á frustración. Por frustración entendo ese estado conflictivo no que se atopa aquela persoa que non obtén o premio ou a recompensa – material ou cualitativa – que cre que lle pertence dun xeito obxectivo polos seus méritos, capacidade ou calidades ou que pola contrarecibe un castigo que considera inmerecido. Pode ser real, xa que en determinadas ocasións, sobre todo neste mundo tan competitivo que temos feito, a sociedade non premia, se é que ten que facelo, a quen máis o merece ou a quen simplemente o merece, senón a aquel que é capaz de ter arredor de si un “lobby” que ensalza de continuo as súas “bondades” ou sabe presentalas en oropel, cando en realidade son bagatelas. Pero pode ser causada dun xeito ficticio porque en moitas ocasións non sabemos ser bos xuíces dos nosos actos e cremos que valemos e merecemos máis que os outros e por iso necesitamos e queremos unha recompensa que a sociedade supostamente nos debe. Digo sociedade dun xeito xenérico xa que pode estar representada por persoas individuais ou colectivos particulares dentro desa sociedade. A frustración, a maioría das veces, xera agresividade, que non ten porque ser física e tampouco ir dirixida dun xeito directo a aquela causa ou persoa que consideramos ser a culpable do noso estado. Moitas veces transfórmase nunha agresividade meramente verbal, por exemplo nun insulto, dirixido, como dicía, non contra do que consideramos o causante real da nosa situación, senón “contra o mundo mundial”. Moitas das autodestrucións teñen que ver coa frustración. Unha forma desa agresividade verbal, falada ou escrita, ampárase en certa ironía. Os gregos dicían que a ironía era un legado dos deuses e Sócrates foi un usuario exitoso dela xa que forma parte do seu método. Estámonos a referir a esa frustración constante do que cre que ten dereito a ferir a diestro e a siniestro – sobre todo a siniestro- porque se considera que é a verdade e a verdade é el. Porque non analizamos as nosas frustracións e as súas causas? http://www.jlorozco.com/index.asp?id=426 07/02/2010.- Non nego o carácter científico das enquisas e dou por suposto que cando se publican responden a eses criterios. Pero aínda así doulles só unha pequena parte de razón na miña vida política diaria. Dígolles sempre aos meus compañeir@s unha frase moi socorrida pero que por experiencia non deixa de ter o seu aquel: “ a mellor enquisa é coñecer os resultados das urnas o día da festa democrática das eleccións”. E porque a miña posición de escepticismo?. Non é a primeira vez que a explico. Son dos que penso que as enquisas poden medir un estado de opinión nun momento determinado, motivado por moitas circunstancias, pero que a realidade política e tan cambiante e hai tantas “circunstancias”, que o que hoxe nos parece negro, mañá é branco e pasado gris. E esas circunstancias forman parte da vida do ser humano que é quen responde as enquisas e quen o final vota o día “D”. E o ser humano vai formando a súa opinión de moitas maneiras e na medida que a democracia avanza e a formación política mellora, a liberdade aumenta en progresión xeométrica. E esa liberdade non é mensurable, nin tan sequera estatisticamente. E por iso as enquisas “fallan” e o pobo cando vota en democracia nunca se equivoca. Por iso sempre hai que traballar. E máis cando se acepta voluntaria e libremente o traballo que hai que desenvolver, cousa que en Política sucede sempre porque a ninguén obrigan a estar aquí. Ver as enquisas, si; ver as tendencias que marcan, si; pero facerlles un seguidismo ao pé da letra, paréceme insensato. Por moi grande que sexa a mostra; por moi grande que sexa a correlación, sempre queda a persoa que sabe tomar as decisións e que as pode cambiar nun momento por moitas e raras razóns. Queda máis dun ano para as eleccións municipais; queda moito traballo que desenvolver, pero queda sobre todo o máis importante: facer un proxecto da cidade coa xente para que cada un deles se note protagonista do futuro. Por iso hai que agradecer moito o apoio dos que están aí e confían no proxecto que saben sólido e de futuro. Por iso contamos con eles porque así síntense integrados. Que sondeo mide iso?. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=425 31/01/2010.- Son dos que penso que en política, cando menos na política municipal, se está para resolver problemas, grandes e pequenos, pero sobre todo para aventurar os desafíos e os retos que a sociedade ten formulados. Aventuralos e buscar fórmulas, mediante a xestión, de darlle solución ou cando menos de encarrilalos. Por iso é tan importante ter en conta que é preciso o acordo de moitos para chegar ás solucións precisas. Hoxe non é posible que un só, por moi importante que sexa a administración ou a empresa a quen represente, poida ser quen de estar en todo, buscar solución para todo ou conseguilo todo. Máis que nunca é preciso, cando menos, poñer en común ese “común denominador” que debe haber en todas as sociedades avanzadas, nas que pese as diferencias, sempre hai puntos de encontro e de traballo. Nunca se pode vivir do pasado nin nos podemos recrear nel. O pasado está feito e poderemos aprender del só para non equivocarnos e non cometer erros nese futuro que temos que facer, que xa se teñan cometidos. Por iso o político necesita esa constante posta o día, ese repensar constantemente a sociedade na que vive, co fin de programar as actividades que sexan necesarias. Nese repensar ten que ter moi en conta as opinións dese “común denominador” e ser capaz non só de ilusionar senón tamén de ilusionarse. Nese deseño é evidente que hai que ser ambiciosos. Cos pés na terra, si, pero con ambición de que as cousas se poden conseguir cando se poñen os medios, o esforzo, as ganas, o día a día do traballo, sempre moito traballo. Esta si que é a miña experiencia, pero diso falaremos noutra ocasión. Pero non hai que esquecer algo importante: as cousas pequenas. Tamén forman parte da vida diaria de moitas persoas, das necesidades reais de moita xente que, confiando no futuro, queren que o pequeno o máis inmediato, o urxente que se transforma en importante, teña solución. Así é a vida e así somos. Por iso non hai que ter só ensoñacións. Hai que vivir pegados a realidade, á xente, para non darnos un golpe na esquina, digo nas urnas. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=424 24/01/2010.- Esta semana foi pródiga en acontecementos, espero e desexo que positivos, para o turismo en Lugo. Voume referir a eles dun xeito breve. En primeiro lugar deuse o visto e prace por parte dos tres grupos políticos do Concello a unha vella aspiración: iniciar os trámites a fin de constituír unha empresa mixta de Turismo con maioría de capital Municipal e que conte coa participación de socios do sector sen ánimo de lucro (de haber dividendos sempre serían para investir na empresa), para xestionar, dinamizar e mellorar o sector dentro do Concello. Suspiramos sempre por profesionalizar o desenvolvemento municipal do sector que comeza a ter unha certa relevancia na vida económica de Lugo. É importante facelo da man do empresariado da hostalería porque ninguén como eles coñecen ese mundo económico. Aspiro a que o ano que ven podamos levar e negociar nas feiras de turismo paquetes turísticos que fagan referencia o noso Concello. En segundo lugar asistín a inauguración de FITUR, unha das feiras internacionais de Turismo máis importantes a nivel mundial. Estamos representados no pavillón de TURGALICIA que este ano está dedicado sobre todo o Xacobeo. Penso que a unión fai a forza e se Galicia é hoxe un producto turístico de primeiro orde, é bo sumar sinerxías co fin de favorecer ese todo e favorecerse do todo. E en terceiro lugar, e relacionado con FITUR, presentamos o Lugo10, que é o emblema que este ano debe levar a cabo a nosa cidade con motivo do décimo aniversario da proclamación da Muralla como Patrimonio Mundial. Queremos que sexa un emblema feito por todos, tal como sucedeu con tanto como se fixo para a declaración da Unesco do ano 2000. Por iso estamos a chamar a todas as “portas” de Lugo, a fin de que tanto canto se faga por todos no conxunto do Concello neste ano, leve o nome de Lugo10. Pero sobre todo queremos incidir fóra dos nosos límites para que Lugo, precisamente pola súa Muralla e polas outras excelencias que o conforman, sexa máis coñecido e por iso máis visitado. É un labor de TOD@S. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=423 19/01/2010.- Desde hai un tempo moitos comercios, bares e outros espazos comerciais do centro da cidade están a facer unha remodelación externa das súas fachadas, aproveitando unhas subvencións do “Plan Urban” que xestiona o Concello. Ata de agora son 55 os que estiveron ou están mans na obra. Hai en total, sumando a cantidade do ano 2009 e 2010 , 650.000 € a tal fin. A finalidade é fundamentalmente poñer a todos eses establecementos de acordo coas normas que se sinalan no Plan especial de rehabilitación (Pepri) que está aprobado para o centro e o seu contorno. É certo que o Plan leva aprobado desde o ano 1997 e por certo vai empezar a ser revisado, pero non é menos certo que ata á concesión ao Concello do Plan Urban non tiñamos a oportunidade de subvencionar ata o 50% as obras a realizar. Hai outras moitas cidades españolas que xa fixeron o seu labor. Unha delas é Salamanca. caso paradigmático de cidade que coida e respeta o seu centro. É verdade que é bo seguir o exemplo dos mellores, pero Lugo debe atopar o seu propio modelo que faga cada día á cidade e o comercio lucense máis atractiva para os lucenses e para todos aqueles que nos visiten. Hai algún problema no inicio deste traballo pero nada que non se poda arranxar a través do diálogo e do debate racional. É normal a resistencia porque todo cambio sempre invita a incertidume e non é menos certo que os momentos económicos son os que son. Pero as melloras, aínda que só sexan estéticas, sempre axudan aos establecementos que serven ao público. E colaboran a ter unha cidade en mellores condicións. E senón vexan unha foto de unha óptica do pasado sábado no diario local.