http://www.jlorozco.com Blog es-ES control@lugonet.com Mon, 29 Jun 2009 09:00:00 GMT http://www.jlorozco.com/index.asp?id=397 29/06/2009.- Hai un momento cheguei a casa despois de ver o último espectáculo do Arde Lucus MMIX: “las Troyanas”, representada por un grupo de alumnos/as do Instituto de Elviña de A Coruña. Encantoume, seguro que o mesmo que á moita xente que había na praza de Santa María. Bonito final para a festa. Bonita tamén a estatua que lle regalaron ao pobo de Lugo os ferreiros que traballaron na Praza da Constitución e onde quedou exposta. Grazas. Foi precioso o Arde Lucus de este ano, fundamentalmente pola cada vez maior implicación activa de tanta e tanta xente de Lugo e de fora de Lugo. Pasamos de ser meros espectadores a actores de unha obra que escribimos todos e cada un de nós. O mérito é colectivo e cada día damos máis exemplo de ser unha cidade que respecta o seu pasado e, na medida que o recrea, fai o seu futuro. Non se me esquecerá o día que a Concelleira Carmen Basadre, alá polo 2001, despois de unha viaxe a Bilbao, formulou a posibilidade de facer unha festa para conmemorar o pasado romano de Lugo, coincidindo coa chegada do verán. Así naceu e así continúa baixo a responsabilidade da Concelleira Rosana Rielo. Ano a ano os lucenses fóronse facendo donos da festa porque colexios, pais e nais, alumnos e alumnas, pandillas, colectivos profesionais, familias, lucenses anónimos, o tomaron como cousa súa. Creo que está conseguido e que haberá festa para rato, e, o que é máis importante, irá a máis porque vexo que os lucenses séntense orgullosos do que están a facer. A festa xa é dun colectivo anónimo, formado por persoas con sinais de identidade propias, que forma parte da cidade de Lugo, que só espera que o Concello poña a data, o programa e as diversas actuacións, para tomar a rúa para si e para a súa xente. Xogan a romanos pais, nais e fillos; amigos vidos de lonxe e lucenses de toda a vida; recrean o seu pasado con ilusión e con ganas. Grazas a eles Lugo sona fora e numerosos medios de comunicación viñeron a ver como somos e como sabemos desfrutar e gozar co que consideramos noso. Sen a implicación de eses milleiros de persoas a festa non sería igual. Pasamos, como dicía, a ser actores, a ser protagonistas; Teño a certeza de que nos atopamos hoxe cansados, pero con un gran “subidón” porque sabemos que como colectivo cidadán fixemos algo moi ben feito. Non hai nada que non poda ser mellorable e a iso temos que tender. Por iso desde o Concello faremos todo o posible para facer as cousas mellor; pero é difícil mellorar o comportamento e a implicación cidadá. Por iso xa saudamos o... Arde Lucus MMX. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=396 22/06/2009.- Morreu Vicente Ferrer, un home que durante a súa vida demostrou que outro mundo é posible. Outro mundo no que a inxustiza, a fame, a falta de medios materiais, non teñen que levar necesariamente á morte. Foi quen de traballar para que centos de miles de persoas se atoparan na India coa esperanza e a realidade de unha vida mellor. Persoas dese forma de ser son un exemplo diario para que non perdamos a fe no home e na solidariedade. Hai exemplos dabondo que levan á desconfianza da nosa condición; pero hai tamén exemplos extraordinarios que nos devolven a unha realidade que nos di que o mundo pode cambiar, que outra forma de facer as cosas é posible. Vicente Ferrer e os seus colaboradores son quen de demostrar pola vía dos feitos que a fame se pode erradicar se hai unha verdadeira solidariedade, unha xusta solidariedade, entre os que temos moito fronte aos que só teñen a súa vida en precario. Non se trata nada máis que unha parte moi pequena do que nos sobra se poña en valor, mediante estes intermediarios, que son capaces de facer día a día a multiplicación dos pans e dos peixes. Miles de persoas atendidas en hospitais e dispensarios; centos de escolas abertas; atención a persoas discapacitadas para que poidan facer o seu proxecto de vida; miles de mulleres atendidas na súa condición de persoas con dereitos e deberes; persoas maiores que posúen un lugar para esperar con dignidade o final da súa existencia. Pero o que é máis importante: aprenden a pescar porque dánlles fundamentalmente unha cana e non só peixe. Ese foi, é, o traballo que día a día soubo implantar na India a fundación impulsada por Vicente Ferrer. É un exemplo, pero hai moitos máis. O que sucede que só son noticia en moi contadas ocasións. Moitos deses exemplos de solidariedade e de entrega aos demais témolos moi preto de nos. Sen ir máis lonxe a semana pasada fíxose na Deputación Provincial a entrega dos premios da Fundación Luis Tilve, na que recibiron ditos premios persoas e ONG´S galegas, como por exemplo ÉRGUETE, que día a día loitan pola dignidade de colectivos que contan pouco no conxunto da sociedade. Por exemplo “ÉRGUETE” ten feito un extraordinario labor no mundo pola reinserción de drogodependentes e de unión das súas familias, así como na loita en contra dos narcotraficantes. Por iso hai esperanza e confianza no ser humano. Porque sabemos que hai persoas que se souberon transcender a eles mesmos e dedicaron a súa vida por enteiro a procurar que os dereitos humanos se cumpran. Foron quen de dedicarse por enteiro a unha causa xusta e, a pesar de que eles falten, que a súa obra continúe. De nos depende tamén que esa obra perdure. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=395 14/06/2009.- O próximo xoves terá lugar en Madrid a presentación, para os medios especializados, de unha guía turística da cidade de Lugo, editada pola Editorial País-Aguilar, que conta tamén co patrocinio do Plan de Excelencia Turístico. É unha guía completa, seguro que alguén atópalle algún defecto, pero que era moi necesaria para dar a coñecer aínda mais a nosa cidade. Tamén a Xunta de Galicia ven de publicar unhas guías monográficas sobre os monumentos de Lugo, obra de Adolfo de Abel Vilela, que explican máis polo miúdo a importante historia da cidade. Podemos dicir que estamos de noraboa xa que o turismo debe ser unha das pezas fundamentais do noso desenvolvemento. Son dos que defendo que Lugo cidade é un producto turístico, pero que o sería máis se o que se puxese no mercado fose o conxunto da provincia: mariña, montaña, chaira, ribeira sacra e a capital fan da nosa Provincia un lugar ideal para visitar. Únase a gastronomía e a hospitalidade e xa temos u n producto de primeira que nada lle ten que envexar a outras rutas turísticas. Por iso temos defendido e defendemos un ente xestor provincial que nos aglutine a todos nese traballo en común. Por iso a constante mellora das vías de comunicación e unha boa política de informativa das excelencias das que gozamos son a “conditio sine qua non” dese posible desenvolvemento. Os Gobernos de España e da Xunta teñen unha obriga nese sentido. Pero non temos que esperalo todo de outras administracións. Nos estamos recuperando o noso pasado de unha forma festiva e cultural. O “Arde Lucus”, a declaración da Muralla como Patrimonio Mundial, os museos “in situ” xunto coas melloras constantes dos outros “tesouros da cidade” tanxibles ou inmateriais son unha proba palpable do cumprimento dese obxectivo: mellorar Lugo para nos e para que nos visiten. Ademais iso supón tamén unha mellora da nosa autoestima. Hai algo que día a día ten máis valor e tamén é máis valorado polos cidadáns: o medio natural. Unha parte importante do noso contorno é reserva da Biosfera e o 80% do noso Concello é considerado rural, formado entorno a un río que é preciso conservar e mellorar, porque niso nos vai unha parte importante do desenvolvemento futuro. O anel verde que circunda a cidade entorno o Miño e o Rato-Fervedoira son o “paseo fluvial” con máis encanto que pode ter unha cidade. Espero que pronto rematen as obras que nos abra unha nova oportunidade cando estea rematada a pasarela de San Lázaro. Falar de turismo en Lugo é falar de calidade de vida e de posibilidades económicas. Se somos ambiciosos nas formulacións e nas esixencias con nos mesmos e cos demais, mesmo as administracións, teremos asegurado como dicía unha parte do nos desenvolvemento económico. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=394 31/05/2009.- O próximo domingo celébranse eleccións ao Parlamento Europeo no conxunto dos 27 países que formamos a UE. Froito do Tratado de Niza a España correspóndenlle 50 eurodiputados. Nas próximas eleccións volveremos aos 54. A construcción europea é unha vella e bella idea de aqueles que sufriron a Segunda Guerra Mundial e que quixeron atopar unha fórmula que permitise a integración paulatina dos países europeos que libremente o decidisen. Hoxe somos 27, aínda que é necesario recoñecer que a Unión padece un parón motivado, entre outras causas, polo NON de Irlanda á Constitución Europea. A idea sigue a ser boa; a construcción europea indispensable a pesar do euroescepticismo que pode haber xa non só en determinados países senón en moitas homes e mulleres que formamos a Unión. Por iso, o meu entender, o día sete deberíamos encher as urnas de votos co fin de animar a esa construcción. Que Europa queremos?. Desde logo debemos responder o espírito fundacional: unha Europa integradora, respectuosa coa idiosincrasia de cada país, feita a través da paz e da concordia e co ánimo de lograr un desenvolvemento parello para todos os cidadáns. Non se trata de construír un bloque máis senón de construír unha unidade dentro da diversidade. Unha Europa que teña unha sola voz en aspectos fundamentais do desenvolvemento dos pobos, pero que ao mesmo tempo respecte o desenvolvemento democrático e libre de cada país. Unha Europa solidaria disposta a traballar como ninguén para que a concordia, a paz, en definitiva os valores democráticos recollidos na Declaración Universal dos Dereitos Humanos, sexan os principios fundamentais que rexan a convivencia entre os homes e mulleres. Unha Europa do coñecemento e da ciencia ao servicio do ser humano. Unha Europa que busque un desenvolvemento económico baseado na xustiza e na equidade e non só no simple mercado nacido ao amparo dos máis dos trescentos millóns de consumidores, cousa que sendo importante, non debe ser o único obxectivo da Unión. España participa da construcción de Europa. Somos un aliado que conta nas decisións importantes dos órganos democráticos nacidos ao amparo dos diversos Tratados. Pero o mesmo tempo recibimos e disfrutamos da solidariedade europea. Non se pode explicar o crecemento español se non se explican os miles de millóns de euros que recibimos dos outros países europeos. Galicia sabeo moi ben. Porque queremos seguir construíndo Europa; porque os galegos nos sentimos profundamente europeos e europeístas xa que o Camiño de Santiago foi o primeiro itinerario relixiosos e cultural desa Europa que queremos facer o domingo debemos expresar co nosos voto o noso xeito de construír a Europa do presente e do futuro. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=393 17/05/2009.- Hoxe, ademais do día de Internet, é o Días das Letras Galegas. Está dedicado a un ilustre pensador, lucense de nacemento, galego de vocación e universal pola súa achega intelectual. Un home de ninguén, a pesar de que se presentou como independente nas listas do PSdeG-PSOE ao Parlamento Galego, con unha enorme vocación de integración no que se refire a unha idea: As bases da posición galeguista, patrimonio de todos. Dadas as circunstancias que están a suceder con respecto ao noso Idioma, cousa que desgustaría profundamente a Ramón Piñeiro, paréceme interesante no día de hoxe tomar uns parágrafos do comunicado da Real Academia Galega, publicado con motivo do Día das Letras Galegas. Se me atrevo a copiar os mesmos é precisamente porque pode ser universalizado, no sentido que pode ser admitido e defendido sen distincións políticas. Sería bo que nestes momentos esta Institución, a Real Academia, servise de nexo de unión entre todos os galegos no que se refire o coñecemento e uso da Lingua Galega. “A lingua galega é unha riqueza, patrimonio común de todos os galegos, lingua milenaria, posuidora dun rico acervo histórico, que nos sitúa en pé de igualdade entre as culturas todas do mundo. A lingua galega forma parte consubstancial da identidade e do recoñecemento de Galicia como nación e como colectividade. Como dicía Ramón Piñeiro, a quen este honramos o Día das Letras Galegas, ´para que unha comunidade humana teña categoría de pobo, para que teña unidade íntima e transcendente, ha de ter unha alma de seu. E un pobo ten alma de seu cando posúe idioma. A lingua vén a ser a alma viva do pobo que fala, vén a ser a súa comunidade esencial´”.... “Ninguén é propietario da lingua. Como patrimonio común, herdado dos nosos avós e dos devanceiros, a lingua é de todos os galegos, mesmo daqueles que non tiveron a fortuna ou a oportunidade de recibila de seu na infancia. A lingua é un cemento que nos une, no que nos recoñecemos e que nos proxecta cara ao futuro, polo que de ningunha maneira podemos aceptar nin discriminacións pola súa causa nin que se abran fendas na sociedade común, que facemos entre todos, creando ou promovendo guetos ou espazos estancos. Irresponsablemente estariamos a producir unha freita social que endexamais existiu e que tería gravísimas consecuencias para o futuro”. (1) (1) UNHA LINGUA PARA TODOS, Comunicado do Plenario da Real Academia Galega lido na Coruña polo seu Presidente nas vésperas do 17 de Maio, Día das Letras Galegas 2009. http://www.jlorozco.com/index.asp?id=392 11/05/2009.- “Por otra parte, en una campaña política es habitual –desafortunadamente- que los contrincantes utilicen todo tipo de instrumentos para atacar al oponente. En este sentido, es de resaltar las impecables intervenciones de Obama durante prácticamente todo el período electoral. A pesar de las críticas hacia su persona, primero de Hillary Clinton, su contrincante demócrata y, luego, tanto de John McCain como de Sarah Palin, candidatos republicanos a la presidencia y la vicepresidencia respectivamente, él no tuvo palabras ofensivas para ninguno de ellos e hizo alusión sólo a sus programas electorales…”. Como el propio Obama dice en su libro “La audacia de la esperanza”, “que te llamen cosas feas no es lo peor que te puede pasar” y, como él mismo también ha indicado en alguna ocasión, “cuando estás en la cancha de baloncesto oyes cosas peores”. (1) Perdón pola longa cita, pero é que estou tan de acordo con ela que non me quedou máis remedio que reproducila xa que intelectualmente paréceme irreprochable. O adversario político nunca debe ser descalificado, aínda que utilice a pobre argumentación do insulto ou dos lugares comúns ou do chascarrilllo tabernario. As verbas dos políticas, reproducidas sempre nos medios de comunicación, están dirixidas aos cidadáns, que nunha democracia asentada e desenvolvida saben ler e escoitar o que se di, cando se di e porque se di. E toman nota. Se hai un político que pensa como Obama e porque tamén hai milleiros de persoas que pensan como el e que non queren ver convertida a política nun patio de vecindade, e que me perdoen os patios de vecindade, porque hai moitos que son auténticos foros de encontro e de convivencia pacífica. Cando non hai argumentos racionais recórrese para facer unha crítica baseada na busca da verba pretendidamente ferinte e que nada ten que ver coa realidade a que se refire. É unha vella táctica que consiste en criticar non unha determinada acción feita nun determinado momento nunhas determinadas circunstancias, senón dicir palabras ou frases que poden valer para calquera outro acto e non para aquel do que se quere falar. Outra forma e apelar á mentira ou a descualificación. Goebels, autor nada recomendable pois foi xefe de información e comunicación do III Reich, sempre dicía que unha mentira repetida insistentemente pode converterse nunha verdade. É o que algúns pretenden. Por iso hai que ter claros os principios, fixados os obxectivos e ter contacto diario coa cidadanía, para saber cal é a crítica acertada e cal é a que se reduce a simples esquemas de mala información. Ten razón a autora do libro cando se refire a Obama: “él no tuvo palabras ofensivas para ninguno de ellos...” . Obama gañou as eleccións e hoxe é Presidente dunha das democracias máis asentadas e da nación máis poderosa do mundo e ademais encheu de esperanza a millóns de persoas, desesperanzados da política, mellor, de un determinado xeito de facer política. (1) PÉREZ DE LAS HERAS, M.: El secreto de Obama, LID editorial, pág. 32 y ss.